De dorpjes ademen de sfeer van het Andalusische platteland, met zijn bewoners, zijn gebruiken, de witte huizen, de smalle straatjes, de pleintjes, openbare fonteinen, feestdagen ferias en feesten, waarbij elk dorpje zijn eigen identiteit heeft behouden.
Men leeft voornamelijk van landbouw en veeteelt en van de kleine fabriekjes, meestal familiebedrijfjes, die op ambachtelijke wijze de produkten van de streek bewerken of verwerken tot typische streekprodukten zoals kurk, kaas, olijfolie, vleeswaren, honing, likeuren, wijnen, gebak, etc..
Elk dorp heeft een eigen architectuur alsook een eigen bescheiden en interessant erfgoed, die een bewogen geschiedenis onthullen. De sporen bestaan uit onder andere overblijfselen van prehistorische nederzettingen, Romaanse bruggen, gotische en Moorse invloeden, tot aan overblijfselen van de mijnen uit de 19de eeuw, een periode waarin dit gebied een bloeiende ijzerindustrie beleefde.